Achtergronden versvoer

Darmstelsel gebit

Als inleiding even een stukje over de verschillende typen eters:
De natuur heeft voorzien in planteneters (herbivoren), alles eters (omnivoren) en vleeseters (carnivoren)
De spijsverteringskanalen van de bovengenoemde groepen zijn aangepast aan hun eet gewoontes.

De planteneters hebben een zeer lang verteringskanaal nodig. Dit omdat de celwand van een plantaardige cel uit een cellulose houdende laag bestaat die alleen door een rijke darmflora met veel bacteriën doordrongen kan worden, waarna de voedingsstoffen vrijkomen en opgenomen worden.
Planteneters hebben veel tijd nodig om te eten, te herkauwen en te verteren, hier besteden ze een groot deel van de dag aan.

De kaken en het gebit van planteneters zijn ingericht om te vermalen, een koeiengebit bestaat behoudens een paar tandjes in de onderkaak voornamelijk uit gelijkvormige kiezen bedoeld om te malen.

De vleeseters hebben een extreem kort verteringskanaal, omdat ze veel minder tijd hebben om te eten. Zij hebben de tijd nodig om te jagen, dus hoe sneller en efficiënter er verteerd wordt hoe meer tijd er voor het jagen overblijft. De voedingsstoffen bestaan uit dierlijke cellen die geen cellulose in de celwand bevatten, zodat er dus niet zo'n uitgebreide darmflora nodig is als bij de planteneters. Ze hebben echter wel een darmflora en om die van goede bacteriën te voorzien eten ze voorverteerde "groenten" uit de maag en darminhoud van hun prooidieren.

De kaken en het gebit van vleeseters zijn ingericht om te grijpen en te "knippen"; een hondengebit kan geen maalbeweging maken. De onderkaak heeft alleen de mogelijkheid om recht op en neer te bewegen. De vleeseter kan dus niet kauwen, alléén knippen. Hierdoor komen er dus grote "afgeknipte" stukken in de maag. Het speeksel van de carnivoor doet dan ook niet mee in het verteringsproces, zoals bij de planteneters, het is louter en alleen glijmiddel.

De alleseters, zijn wezens die zowel plantaardig als dierlijk voedsel eten. Wilde zwijnen en mensen zijn alleseters.
Het gebit bevat zowel hoek als snijtanden, maar ook ribbels in de kiezen. Hiermee kan de alleseter dierlijk voedsel verscheuren en plantaardig voedsel vermalen.

Domesticatie
De huishond zoals wij die nu kennen stamt af van de wolf en is pas relatief kort geleden door de mens gedomesticeerd. Ca. 10.000 jaar geleden werden de eerste honden ingezet door de mens bij het jagen. Hierdoor zijn er voor de verschillende doelen die de mens stelde, verschillende rassen ontstaan, die schoksgewijs (evolutie gaat met sprongen, niet geleidelijk) steeds minder wilde trekken vertoonden. Het verteringsstelsel is echter in deze tijd nog nauwelijks veranderd, onze honden hebben nagenoeg hetzelfde spijsverteringstelsel als hun voorvader, de wolf.

Uitvinding van de brok

De honden zijn de laatste 100 jaar steeds meer van hun taak ontheven. Vroeger hielden we werkhonden die met de pot meeaten of gewoon op de boerderij hun kostje bij elkaar scharrelden. Nu houden we voornamelijk huishonden die eigenlijk niets meer hoeven dan te vertroetelen.
Hier werd door de markt op ingespeeld met de uitvinding van de brok. Lekker makkelijk en het gaf de onbewuste hondeneigenaren het gevoel dat ze goed voor hun maatje zorgden, niets aan de hand dus.
Zo lijkt het, maar ondertussen weten we beter!

De brokken zijn sinds de uitvinding ervan steeds verder ontwikkeld en de huidige brok is natuurlijk veel "gezonder" dan die van 60 jaar geleden, maar kan c.q. mag niet geproduceerd worden zonder de ingrediënten te verhitten tot minimaal boven de 70 graden.

Wat is een brok? Een brok bestaat uit allerhande ingrediënten, maar heeft voornamelijk graan nodig om tot een vormvaste brok te worden. Deze ingrediënten worden verhit tot 120 graden Celsius, voorzien van kleur-, geur -,smaak-, en stoffen die de houdbaarheid verlengen en in aantrekkelijke vormpjes geëxpandeerd.
Zijn de ingrediënten van een iets betere, lees duurdere, kwaliteit, dan kunnen de brokken al na verhit te zijn tot 74 graden Celsius in een vorm geperst worden. De verhitting tot minimaal 70 graden Celsius is een door de overheid opgelegde regel om ongewenste bacterie groei tegen te gaan.
Door de extreme hitte en de tijdsduur van het verhitten vaak wel 3 uur is het duidelijk dat de meeste essentiële voedingsmiddelen wel kapot zijn en van generlei waarde meer, op het moment dat de brok een brok is geworden.

vertering

De geperste brok zinkt in water terwijl de geëxpandeerde brok blijft drijven. Dat kan je makkelijk thuis testen met een glas water en een scheut azijn boots je de maagsappen na. Je gooit er wat brokjes in en kijkt wat er gebeurt. De drijvende geëxpandeerde brok is door de maag moeilijk te "kneden" en je ziet dan ook vaak nog hele onverteerde brokken terug als een brokken hond een keer over z'n nek gaat. Kijk ook eens naar de ontlasting, deze is vaak sterk gekleurd en ruikt ook overdreven. Dit wordt veroorzaakt door de toegevoegde kleur-, geur-, en smaakstoffen.
De geperste brokken doen het hier veel beter die zinken netjes naar de bodem van het glas en zo ook in de maag. De maag kan deze goed "kneden" , ze vallen mede daardoor makkelijker uit elkaar met als gevolg dat er een oppervlakte vergroting ontstaat die gunstig voor het verteringsproces is. Dit is belangrijk want let wel het verteren moet voornamelijk in de maag gebeuren omdat de carnivoor zo'n kort darmgestel heeft.

De geperste brok is dus te preveren boven de geëxpandeerde brok vanwege de lagere temperatuur tijdens de verhitting, de kwalitatief betere ingrediënten en de betere vertering in de maag.
Toch is het nog steeds een voedingsmiddel waar voornamelijk veel granen in zitten die met de verdere chemische toevoegingen al gauw 70% van de brok belichamen. Granen worden door de carnivoren niet verteerd en gaan als het ware zo weer het lichaam uit. Met andere woorden als je een euro aan brokken voert, wordt er 70 cent weer uitgepoept. En door de verhitting zijn ook hier de eiwitten omgezet naar minder waardevolle verbindingen.

Er is echter meer aan de hand, doordat het speeksel van de carnivoor, lees hond, alleen de functie van glijmiddel heeft, kan het niets doen met het zetmeel uit de granen. Dit zetmeel vormt na verloop van tijd een laagje tandplak dat op zijn beurt weer overgaat in tandsteen. Hier merken we weinig van. Pas als de hond pijn krijgt en uit zijn bek gaat stinken valt ons iets op. Het is dan al rijkelijk laat en we moeten op dat moment ingrijpen door het tandsteen te laten verwijderen. Echter dat is niet genoeg! Het tandvlees staat al af en trekt zich terug en in de ruimte tussen de tand en het tandvlees zitten nog steeds de bacteriën die het tandplak vormen. Als we dit niet ook reinigen en aanpakken hebben we binnen het jaar weer een stinkende bek en weer verder teruggetrokken tandvlees.

Versvlees

In het glaasje met water en azijn zinkt het stukje versvlees ook naar de bodem, het kan dus lekker "gekneed" worden door de maag. Wat wel opvalt is dat het azijn niet zoveel effect heeft op het vlees. Voor de vleesvertering is dus een veel sterker zuur nodig. Een zuur met een ph waarde van om en nabij 1. Dit is te vergelijken met zoutzuur. Deze ph waarde doodt alle bacteriën waar we met z'n allen zo bang voor zijn. De versvoer hond is door zijn sterke maagzuur erg resistent tegen de gevreesde bacteriën.
In het versvlees zitten ook nog eens geen granen en daar deze de voornaamste oorzaak zijn van tandplaque en tandsteen, zullen versgevoerde honden een veel beter gebit houden. En als de versgevoerde hond ook nog af en toe eens een stevige kluif krijgt, wordt ook dit laatste restje tandplaque er als het ware afgepoetst.

Verder wordt zijn lichaam niet belast met alle ongewenste, soms zelfs kankerverwekkende, toegevoegde middelen en is het bruikbare deel van de voeding vele malen groter. Van een euro gevoerd versvoer wordt slechts 10 cent weer uitgescheiden. De hond produceert dus veel minder ontlasting die ook nog eens bijna niet ruikt. Versvlees bevat namelijk geen geur-, en smaakstoffen en al helemaal geen kankerverwekkende voor de mens verboden stoffen.
Dit voornamelijk omdat de dieren waarvan het versvoer betrokken wordt ook bij de mens op het menu staan. Die moeten dus aan een minimaal aanvaardbare kwaliteit voldoen.

Dierenartsen

Dierenartsen zijn om reden van de volksgezondheid ontstaan, zij moesten de consumptie dieren gezond houden om de gezondheid van het volk te waarborgen. Tegenwoordig zijn daar natuurlijk veel knuffeldieren bijgekomen, maar nog steeds worden de dierenartsen op de 6 jarige opleiding flink doorgezaagd over voeding van consumptie dieren, terwijl er voor de "knuffeldieren" (hond, kat, cavia, etc.) slechts ca 10 uur verspreid over 6 jaar opleiding wordt vrijgemaakt.
Deze 10 uur worden vaak ingevuld door de grote brokken producenten en de studenten kunnen vaak zelf tegen inkoopsprijs de brokken kopen om er hun huisdier van te onderhouden. Slim aangepakt en voor de arme studenten zeer aantrekkelijk. Het is daarom niet zo vreemd dat de meeste dierenartsen al gauw op de brok vertrouwen. Ze weten er niet te veel over en eigenlijk is dat heel normaal. Uw eigen huisarts is ook geen voedingsdeskundige.
Dierenartsen hebben met veel soorten te maken, zijn vaak ook tandarts, chirurg, en gedragsspecialist. Het is echt te veel gevraagd te verlangen dat ze ook alles over voeding zouden moeten weten.
Wij zetten ons hier dus niet af tegen het verwijzen naar de brok door de dierenarts, maar proberen meer een soort begrip te kweken waarom het voeren van versvoer toch zoveel meer de voorkeur geniet!

 

Versvoer		Brokvoer
- Bevat geen zetmeel, dus veroorzaakt geen tandplaque		- ..wie het weet mag het zeggen
- Bevat geen lichaam belastende chemicaliën
- Wordt door het lichaam voor 90% gebruikt
- Produceert weinig niet ruikende ontlasting
- Voorkomt en geneest veel chronische aandoeningen
- Door een sterkere ph waarde een minder bevattelijke hond
- De merken KKV zijn zonder meer uit te wissellen
- De honden eten met zichtbaar genot de bak leeg
- etc etc.

 

.